26feb.2015
1446

Mijn Oma, mijn Oma, Mijn Oma

Mijn oma, mijn oma, mijn oma, in heel Europa was er niemand zoals zij

Mijn oma had stijl. Had, want ze is dood. Mijn oma was niet een typische oma-oma. Ze zwom op haar 85e ’s winters nog in de woeste Noordzee terwijl we diezelfde dag nog met haar hadden geshopt in de PC Hooftstraat. Ze was een deftige dame, met een gek randje.

 Mijn oma op vakantie

Mijn opa overleed veel te vroeg. Sindsdien droeg oma, als teken van rouw, alleen maar zwart. Rokken, blousejes, schoenen, haarstrikken; alles pikzwart. Zo was ik haar uiterlijk vertoon gewend. Totdat het punt kwam waarop je iemand pas écht leert kennen: de erfenis. Pas na haar overlijden realiseerde ik mij hoe stijlvol ze was. Er openden zich letterlijk deuren na haar overlijden.

 

Mijn oma heeft nooit iets weggegooid, alles was volgens haar ‘ooit nog wel handig’. Ze heeft gedurende haar leven bijvoorbeeld duizenden bloemvazen opgespaard. Toen mijn moeder en haar drie zussen na ruim twee jaar (!) het huis zo goed als leeggeruimd hadden, was de kelder aan de beurt. Ik mocht mee. Hier was ik nog nooit in geweest, dus was benieuwd wat ik daar aan zouden treffen. De deur werd geopend en er onthulde zich een grote kamer. Walk in closet was in dit geval een understatement, het zou meer neigen naar ‘five kilometer-run in closet’. Mijn oma hield keurig ‘witte’ en ‘zwarte’ kasten bij. Achter elke deur kwam een nieuw thema tevoorschijn. Van zijden ellenbooglange handschoenen tot deftige mantelpakjes. Een hoed die koningin Beatrix ook gedragen had uit Maison de Bonneterie en bustehouders die ontworpen waren door Valentino. Aan sommige kledingstukken hing zelfs nog een prijskaartje uit 1952. Iedere ontdekking deed onze monden open vallen. Zo sprongen de tranen in de ogen van mijn moeder toen ze een kastdeur open rukte, waarachter zich al haar kinderjurkjes bevonden.

 

Maar wat doe je in godsnaam met zo’n 1500 blousejes die uit deze vintage walhalla tevoorschijn kwamen? Deze werden verdeeld onder de familie, maar daarna hielden we nog een hele boel over. Tweedehands winkels en theatergezelschappen kochten een hoop op en de rest hebben we in twee keer verkocht op de Amsterdamse IJhallen. Met pijn in ons hart gaven we de Dior blousesje en de Chanel schoenen voor 2 euro aan enthousiaste kopers. Maar ook haar interieur werd nieuw leven in geblazen. Haar oude wekker-flip radio kreeg bijvoorbeeld een prominente rol in een film van het AMFI. Hier moeten wij als familie alleen maar heel hard om lachen.

 

Ik (maar ook mijn huisgenoten en vriendinnen) paradeer nu in verschillende zogeheten ‘deux pieces’, mijn broertje bezit opa’s manchetknopen en mijn nicht slaapt in zwart kanten negligés. Als iemand vraagt: ‘Waar heb je die vandaan?’ antwoord ik trots: van mijn oma.

Bekijk het profiel van Cato

Blog overzicht